Wanneer heb jij voor het laatst echt stilgestaan?

Iets wat ik vaker probeer te doen in mijn eigen leven en wat mij enorm geholpen heeft is stilstaan. Stilstaan bij het verleden, stilstaan in het nu en stilstaan bij de richting waar je naartoe gaat. Soms kunnen de vragen die je jezelf stelt groot zijn. Wat wil ik, wie ben ik, wat wil ik uit het leven halen? Vragen waar het antwoord vaak niet in 1 keer duidelijk en eenduidig op is. Zeker niet in mijn geval met een brein dat alle kanten op schiet. De ene dag wil ik mezelf opleiden tot professioneel schilder, en de andere dag wil ik de mensheid helpen en dan weer de andere dag wil ik helemaal niks omdat ik zo overprikkeld ben dat alleen verzinnen wat ik moet avondeten al voelt als een grote levensvraag waar ik geen antwoord op kan krijgen.

Een eenduidig antwoord op al je vragen bestaat niet. We zijn immers gelaagde wezens en hoe verder je naar binnen kijkt, hoe meer deze lagen tevoorschijn komen en je je beseft dat niets maar 1 antwoord heeft. Er zijn zoveel verschillende manieren van kijken naar dingen dat het soms ook overweldigend kan zijn Voor mij dan in ieder geval, maar dat zal ook wel te maken hebben met dat brein dat alle kanten op schiet.

Maar goed, ik dwaal nu ook alweer af want ik ging  het hebben over stilstaan. Stilstaan is iets wat mij heel erg geholpen heeft. In zijn breedste begrip. Letterlijk stilstaan, niks doen, stil zijn alles uit je agenda knallen. Tot in wat kleinere onopgemerkte momentjes. S’ ochtends even geen telefoon, op het terras gaan zitten en kijken in de tuin. Beseffen dat ik me eigenlijk al dagen opgejaagd voelt en stilstaan bij het feit dat ik eigenlijk gewoon even heel hard moet huilen. Op het moment dat je stilstaan onthult zich wat er in je speelt. En met die informatie kun je een hoop doen.

Ik denk dat stilstaan iets is wat we tegenwoordig een beetje verleerd zijn. Wat trouwens ook niet gek is want er zijn zó veel manieren om je af te leiden en het gros van deze manieren zijn ook nog eens verslavend. Ga daar maar eens tegen vechten. Maar daarom denk ik dat het extra belangrijk is om wat meer bewustzijn rondom het onderwerp te creëren. Al zo lang als dat wij leven, onze ouders en opa’s en oma’s (en ver daardoor) zijn er manieren om je af te leiden van wat er speelt. Roken, alcohol, drugs, televisie en tegenwoordig zijn de opties nog verdriedubbeld en is er nooit meer een moment waarop jij je hoeft te vervelen.

Ik schrijf dit terwijl ik in China ben en hier is het heel duidelijk een groot onderdeel van de cultuur, entertainment op elke hoek, winkelcentra vol met attracties, game centers je kan het zo gek niet bedenken. Op het eerste oog geweldig, zo veel te beleven, maar aan de andere kant voel ik een leegte. Constant opzoek naar de volgende prikkel. Constant afgeleid zijn. Wat er uiteindelijk voor zorgt dat je wordt afgesneden van jezelf, je eigen gevoel en binnenwereld, je ziel.

Wat ik hiermee wil zeggen is niet, alle prikkels zijn slecht en we moeten met z’n alle als een stel monniken op de berg gaan zitten. Dat is ook bijna onmogelijk mogelijk in deze huidige samenleving. Wat ik wel wil zeggen is dat er zo’n enorme kracht verschuilt in het even loskoppelen van alle prikkels en te stilstaan dat het ook zonde is om het niet te doen. Afgeleid zijn kan voor zorgen dat er jaren voorbij schieten en je uiteindelijk beseft dat je helemaal niet de richting op bent gegaan waar je naartoe wilde gaan. Ook al was op dat moment nog niet duidelijk welke richting dat was.

Stilstaan kan in kleine momentjes zitten:

·       Aan het einde van de dag evalueren hoe je je hebt gevoeld in een dagboek.

·       ’S Ochtends als je wakker wordt een meditatie om in te checken wat er in je lijf gebeurd.

·       ’S avonds op de bank even de tv uit laten en een half uurtje op de bank zitten zonder afleiding.

·       Een wandeling maken zonder dat je muziek of een podcast aanzet.

·       Een doel voor de week opstellen en elke dag reflecteren hoe het daarmee is gegaan.

·       Als je merkt dat je verdrietig, chagrijnig, angstig of opgejaagd bent het gevoel niet proberen weg te drukken maar juist te omarmen.

Het gaat erom dat je nadenkt over waar je staat, hoe je je voelt en wat je aan het doen bent. Als je teveel bezig bent met de toekomst kan het een manier zijn om te erkennen hoe ver je al gekomen bent. Als je in het verleden blijft hangen kan je kracht vinden om vooruit te kijken. Als je alleen maar comfortabel wilt zijn in het hier en nu kan het je inzicht geven over de gevolgen hiervan.

Diep van binnen weet je zelf het beste wat je nodig hebt. Deze wijsheid hebben we allemaal in ons. Het enige wat we moeten doen om deze wijsheid te verkrijgen is vaker écht stil te staan. En dan zal je zien, dat je leven zich langzaam begint te vormen naar wat jij echt nodig hebt. Ik besef me dat dit geen baanbrekende informatie is en dat er hele religies en levenswijzen gevormd zijn rondom dit onderwerp. Maar het heeft mij zo erg geholpen dat ik er toch even bij stil wilde staan.